Bir tek ölüm kalsa bile ayrılığa benzeyen
Bir tek sen olsan bile ölümü güzelleştiren
hakkın yok yalnız ölmeye
aç gülleri azıp kuru ekmek gibi
hani aynı yastıkta bekleyip paylaşıcaktık ölümüde
demi gelmiş ölümü hatırlatır gibi
yüzümüzdeki çizgilerden çalıp kaderi
hani paylaşıcaktık ölümü biz bu şehirde
yalnız gelmek tanrıdan olsa bile
sevmiştikya bir kere
ben gözlerimi küstürürken olmadığın saatlere
bencil bir ölümü yakıştırıp kendine
yalnız ölmek niye
şimdi ya beni de götür ya da toprağında yer aç
hakkın yok yalnız ölmeye…
Yazılar (RSS)