BlogCini.net

Ağlardım, kimse görmezdi. Gözyaşlarım içime akardı. Seni özlemek bir fırtınayı andırırdı. Fırtınalar içimdeki sevda ağaçlarını kökünden kopartırcasına sallardı. Her seferinde bir yolunu bulup ağaçlarımı kurtarırdım. Bu yüzden benim sevdam yıkılmazdı. Aşkın yarını yoktu ama bizim beklediğimiz hep yarındı. Bugün hiç yaşanmadı. Bu ne sana ne de bana uyardı ama çaresizlik elimizi kolumuzu bağlardı. Hayata isyan ederdim, isyan tek arkadaşımdı. Bu sevdayı yaşamak, ayakta tutmak kolay değildi, yorardı. Yine de şikayet etmezdim çünkü senin için her şey göze alınırdı. Hain değildim ben, seni aldatmadım. Beynim de yüreğim de seninleyken bir başkası bana sadece yabancıydı. Ben yabancılara teslim etmedim kendimi, kimse de beni teslim alamadı. Mükemmel değildim ben, hatalarım vardı. Ama hatalarımı fark edip düzeltmeyi bilirdim. Yaptığım en ufak hata seni biraz incitse beni yıkardı. Şimdi ‘gittim’ diyorsun öyle mi? Hiç kalmadın ki benimle gidesin… Benimle kalan hep yalnızlıktı. Olmayışının hiçbir önemi yok. Bir tarafında hep sen olsan da benim aşkım bağımsızdı. Hayatta hep tatlı anlar yoktur ya, nasıl yaşadıysam seni, acıyı da yaşamayı bilirim ben…

Alıntı

’’Acın acımdır bil istedim,
Sözün sözüm,
Sen konuşma, dilin kelama gelmesin
Sesin bir sonbahar, bir hüzün,
Konuşmasan da duyarım ben
Konuş susma istedim…

Sararmış yapraklardan beter kalmış biçare mektuplar,
Yolunun külleri de mürekkeptir rahlesinde yanar sonbahar,
Yaradanın aşkına çekilirse bu acılar,
Azap kalbe bahardır,
Elden kalem düşer, emretmişse o en büyük bestekar…

Varlığının hikayesi iki bahtsız kelam ile muteber,
Resmi çizilmez acıların sessizliğidir bu haber,
Rengi yangın, benzi solgun bir sebeple varlığın heder,
Yeni bir gecedir dikilir karşında bu amansız heceler

Sevgi bahçeyse aşk nedir,
Aşk gülse diken nedir?’’