BlogCini.net

Hani o gidişlerin var ya… sessizce… suskun ..

Kırılan sen olduğun halde… kendisiymiş gibi… hani o arkasına dahi bakmadan gidişleri..
Hani senin “o an” “oracıkta” “ancak” arkasından baka kaldığın… anın durması için yalvardığın, tutup ucundan geri çevirmeye çalıştığın an varya, hani yapabilsen o merdiveni, hani yapabilsen o kapıyı, hani yapabilsen o sokağı tutup ucundan geri çevirmeye canını bile verebileceğin o an..

O işte…en acıtanı o..

Hani o tıpkı elinden düşen en sevdiğin, hani o tıpkı tutamadığı gibi… hani o tıpkı tüm gidenlerde yaşadığı gibi… hani o bir ince sızı varya içe akan… işte…tam öyle incecik… yırtarak kayan… düşen kanatan… acıtan.. tutamadığın… parçalanan… tuzla buz olan… zamana savrulan… zamanda akıp giden… hani o zamanla çatıştığın ama zaman içinde yok olmayan herkesin inandığı o kocaman … “zaman her şeyin ilacıdır” yalanı … bunun bir yalan olduğunu tekrardan hatırladığın an… ve kendini kandırmaya başladığın an … istemeye istemeye inanmaya başladığın an..

O işte…en acıtanı o..

Ama senin orda oldugunu hep bildiğin ..
Ama senin hep hissettiğin..
Ama bir dahası olmayan..
Ama zaten hiç senin olmayan..
Ama senin hep bildiğin..
Ama senin hep hissettiğin..
Ama bir daha sana geri gelmeyecek olan..
Ama buna rağmen
Gelmeyeceğini bile bile senin beklediğin..
O işte…en acıtanı o..

Sonra o kocaman kocaman, akıp gitmek bilmeyen zaman..
O durduramadığın an’ ın karmaşası tezatlığı..
Kördüğüm oluşu..
O “acabalarla” , “keşkelerle” dolu soruların ..
İçindeki kısır döngülerin..
Ve o an ..
Hiç bir şey yapamamanın çaresizliği..
O işte…en acıtanı o..

Belki de sadece çaresizliğin…