BlogCini.net

Elini uzatıp dokunacağın sevgili hani nerede?
Birden bir bakıyorsun bütün herkes senin üzerine gelmeye başlamış. Hiçbir neden olmadan yargılanıyorsun. Neden? Nedenini bilmeden.
Yolda yürürken, otobüs beklerken insanların gözlerinin hep sende olduğunu düşünüyorsun. Yalnızlığın bir daha vuruyor seni. Yıkılıyorsun.
Bir bebeğin ağlamasında belki sevda, bir annenin şefkatinde… Bir babanın seni karşısına alıp konuşmasında. Ama sen bunları yaşamadıysan neye yarar. Hepsi boş gelir bir anda insana…
Geceleri çığlık çığlığa uyanırsın, kan ter içinde. Yanında kimseyi bulamazsın. Bir daha yıkılırsın.
Hiç ummadığın anda bir telefon alırsın. Ve yine yıkılırsın. Çok uzun süredir beklediğin bir telefondur aslında. Ama karşıdaki ses sana beklediklerini söylemez… Sadece –bitti ya da –ben gidiyorum diye bir ses duyarsın. Gerisi yalandır artık. Gerisi yalan… Bir daha Yıkılırsın.
Nerde el ele dolaşan birilerini görsen dolar gözlerin… Ağlamaklı olursun ve de hep kaçarsın insanlardan. Sonra bir bakmışsın aynadaki sen aslında sen değilsin. Değişmişsindir. Görünüşün, tavrın, konuşman. Sen bile kendini tanıyamayacak duruma gelmişsindir. Aslında olmak istediğin ya da göstermek istediğin bu değildir. Ama dedik ya kimse anlamaz. Yine yıkılırsın.
Eğer erkeksen sorun yoktur çevrendekiler için. Ya erkek adama bişi olmaz derler. Bilmezler ki içinde kopan fırtınaları, aldığın yaraları. Ayakta durmak zorundasındır. Güçlü kalmak.
Ya bir bayansan. O zaman değişen ne olur. Çok basit. Gözyaşların sahte olur, ayakta durmaya çalıştığını belki de çok farklı yönlerle göstermek zorunda kalırsın. Yoksa çevrendeki insanların seni kötü gözle görmelerinden çekinirsin. O zaman güçlü olamayacağını düşünürsün. Ayağın takılır her defasında tökezlersin. Hâlbuki böyle olmak zorunda mıdır? Hiçbir çıkar yolu yok mudur duygularını doğru düzgün anlatmanın. Vardır mutlaka ama bilmezsin.
Adam gibi adam, kadın gibi kadın olamaz mısın? Anlatamaz mısın kendini?
Ağlayan bir bebeğin gülüşündedir sevda. Kimse bilmez. Annenin sana sarılışındadır şefkat, her defasında affetmesindedir. Babanın sahiplenmesidir erkek… Ama sahiplenen nerde?
Yüreğin bir enkaz yığınıdır artık. Dönüşü olmayan yoldur gittiğin. Kaybedecek neyin kalmıştır ki… Hiçbir şey. Yada sen öyle düşünürsün. Seni hep o yöne sürüklemişlerdir. Depremler olmuştur beyninde, gözyaşların içine akmıştır. Yüzün gülerken için kan ağlamıştır.
Palyaço hikâyesi gibi. İçin ağlarken yüzüne bir maske yapıp insanları güldürmek zorundasın. Anlamazlar. Anlayanlarda çok fazla yanında durmazlar.
Sevgiyi tatmadan sevgi üzerine konuşanlar, sevgiden aciz insanlardır. Sevgi tatmış olupta acı çeken ve de uslanmayan insanlar acıya doymamışlardır. İlle de sevgi diyenler ve de her defasında yanılanlar, ona rağmen vazgeçemeyenler ise işte onlar enkaz yığınlarıdır.
Gerçekten sevdiğine inandığın biri varsa bırakma diyorlar. Nereye bırakmıyorsun. Sen istemesen de o seni bir gün mutlaka bırakıyor.
Sevmesen o zamanda bir süreden sonra yalnızlık canına tak ediyor.
Bu durumda en güzel söz: “iki ucu boklu değnek”
Yani her halükarda yıkılıyorsun arkadaş. “Sensiz hiç olunmuyor seninle de yaşanmıyor.” Nerde el ele bir çift görsem dolar gözlerim ağlamaklı olurum. Kimse bilmez içimdeki fırtınayı ve de kimse bilmez yaşadıklarımı… Geceleri yastığa dökülen gözyaşlarımın gündüzleri kahkahaya dönüştüğünü anlamaz kimse.
Ama bütün bunlara rağmen bir yerlerde birileri aynı hayatı yaşıyor paylaşıyor benimle.
Bilmediğim yerdeki bilinmeyene…
Sevgilerle…

Alıntı

Bu yazı 2 Aralık 2007 Pazar 20:49'da, Yazılar altında yazıldı. Bu yazının cevaplarını RSS 2.0 bildirimiyle takip edebilirsiniz. Cevap yazabilir ya da kendi sitenize geri izleme yapabilirsiniz.