BlogCini.net

Belki de sevmiyorum seni bu yaşadığım sadece bir rüya!
Korkma bitecek bu kabus birazdan uyanacağım.
Gözlerimi o yeni güne açarken seni bir rüya gibi anımsayacağım.
Çekip gideceğim hayatından hiç girmemiş gibi.
Unutacağım seni hiç sevmemiş gibi.
Seni seninle bırakıp geri döneceğim eski umutlarıma, hiç tanışmadığımız gibi olacak herşey!
Bir daha asla yatmayacağım o uykuya…
Asla böyle bir rüya görmeyeceğim karanlıkta…
En başından en sonuna
Hoşçakal!…

Sevgi
Ürkek kuş
Hayat
İnadına umut
Yine tek tabak soframda
Tabakta yine az yemek .

Rüya
Tembel kedi
Hayat
Açılmamış zarf
Yine yarım düşler uykumda
Düşümde yine az gülüşlerin.

Sevda
Zümrüd-ü Anka
Hayat
Kaf Dağı’nın ardı
Yine yoksun, yoksun yanımda
Yok yanımda yine öpüşlerin.

” Yaşam ayak uydurmalı kalbinin atışına , yani dünyadaki tek ölçüye… Değişken ama şaşmaz ölçüye…Bu ölçünün şaşması tek sonuç doğurur; iki değil.”

Bilge Karasu

Saygı İle Anıyoruz Kendisini
 

O DÖNMEDEN ÖNCE

Geceleyin benden ayrılır ruhum,
Dönünceye kadar açık kalır cam.
Uyanık, başımın ucunda bir mum,
Beklerim, beklerim böyle her akşam.

Bilmesem de nereye gidiyor ruhum,
Bütün gece sessiz, eriyip de mum,
Sabah olduğunu çok biliyorum;
Biliyorum, bu bir sonsuz helecan.

Besbelli bir ömür böyle sürecek,
O öyle uçarı, ben böyle ürkek;
Bir gün ya bilerek, ya bilmeyerek,
O dönmeden önce camı kapayacağım.

Bir gün insan virgülü kaybedince, cümlelerden korkmaya başladı.
Basit ifadeler kullana kullana düşünceleri de kısırlaştı.

Bir başka gün ünlem işaretini kaybetti. Artık hiçbir şeye kızmaz, hiçbir şeye sevinmez oldu. Heyecanını yitirmişti.

Bir süre sonra soru işaretini kaybetti. Bundan böyle soru da soramıyordu.
Hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu.

Aradan birkaç sene geçince iki nokta üst üste işaretini de kaybetti.
O zaman davranış sebeplerini de açıklayamaz oldu.

Ömrünün sonuna doğru kendine yalnız tırnak işareti kaldı.
Kendine özgü bir tek düşüncesi yoktu.

Yalnız başkalarının düşüncelerini söylüyor ve başkalarının
dedikodusunu yapıyordu.

Noktayı da sadece nefes almak için kullanıyordu. Artık her şeyini kaybetmişti.

A.Kanewski

Fotoğraf ve fotoğrafçılıkla ilgilenen arkadaşlar çok iyi bilir…”Nikon mu Canan mu?” sorusunu yada sorunsalını . Bu iki marka arasındaki ezeli rekabet ve kullanıcıları arasındaki “fanatizm” e vuran bağlılığı. Aslında iki marka bu alandaki en iyilerdir (kanımca)…

Ben artık eski makinemi bir kenara atıp DSLR türünde bir makine alıp amatörlükten bir adım daha uzaklaşmak istiyorum. Bu vesile ilede 2-3 aydır bu 2 marka ve model arasında sıkıştım kaldım. Her ikiside gerçekten çok güzel ve profesyonel makineler, objektif ve aksesuar çeşitleri geniş. Ancak nette okuduğum her kıyaslama,forum,blog ve yorum git gide kafamın karışmasına sebep oluyor. Çünkü bir çok insan ve portal ya marka yanlısı yazmış/konuşmuş yada fanatizm adına. Neyse ki bir kaç profesyonel arkadaş ile fikir alışverişlerim sonucunda, amaçlarıma ve kullanma tarzıma bağlı olarak bana en iyi cevabı verebilecek makinenin D80 oldğuna karar verdim.

En sonunda kararımı vermiş görünüyorum . Üzücü olan kısmı ise hala alamamam . Çünkü karar vermiş olduğum Nikon D80 benim için astranomik bir fiyata sahip. Hala bir türlü denkleştiremedim gerekli parayı . Aslında makine bana bir çok alanda yarar sağlıyacak, işimde, çekimlerimde, hobim ve egomda (ego kısmı şaka tabiki de) :P …

Öte yandan ise Canon 400D fiyatı çok daha makul bir makine. Ancak ne varki ben D80′e takmış bir durumdayım . Bu yüzdende bütçem yetmemesine rağmen bir süre daha bekleyip D80′ime kavuşmayı düşünüyorum…